Rozpoczęły się protesty przeciwko G8. Jutro rozpoczną się obrady liderów z najbardziej bogatych krajów świata, które będą odbywać się nad jeziorem Toya w dniach od 7 do 9 lipca. Spotkają się oni tam, by utrwalać i umacniać globalny kapitalizm, czyli nędzę i wyzysk, chociaż rzekomo chcą temu zapobiegać.

W poniedziałek w Tokio i na wyspie Hokkaido, rozpoczyna się główna, międzynarodowa konferencja antykapitalistyczna zw. “Counter-G8 International Forum”. Jest to jedna z wielu imprez w ramych anty/alternatywnego szczytu. Odbyła się już demonstracja przeciwko spotkaniu ministrów spraw zagranicznych z grupy G8. Podczas sobotniego protestu doszło do przepychanek z policją, 4 osoby zostały aresztowane w tym dziennikarza Reutersa.

“Widziałem, jak policja aresztowała człowieka z Reutersa. Trzech policjantów zatrzymało go, a potem brutalnie zabrali mu kamerę” – powiedziała Marina Sitrin, prawniczka ze Stanów Zjednoczonych, członkini National Lawyers Guild, międzynarodowej organizacji broniącej praw człowieka. „Policja mocno zastraszała ludzi, by ci nie demonstrowali w obronie demokracji i praw człowieka”.

Japonia zmobilizowała zdumiewającą liczbę 20 000 oficerów – głównie na miejscu szczytu i w pobliżu, ale także w największych miastach, w tym Tokio – by zażegnać niebezpieczeństwo ataków terrorystycznych. Przygotowano także jednostki pływające straży przybrzeżnej, wojskowe helikoptery i odrzutowce. Tyle policji po to, by nie przeszkadzać Grupie Ośmiu. No w końcu to tych Ośmiu musi chronić aż 20 tysięcy policjantów, ale czy ktoś wyznaczał nagrodę za pojmanie któregoś z nich? Jeśli tak to jaka kwota, możę się załapię?

Policja, oczywiście na rozkazy tych z góry, chcę przeszkodzić za wszelką cenę związkom zawodowym, alterglobalistom, organizacjom lewicowym demonstrować. Na Międzynarodowym Lotnisku “Narita” w Tokio rozpoczęto kontrole. Obcokrajowcy są przesłuchiwani do 12 godzin. Niektórych poproszono o dostarczenie szczegółowych planów swej aktywności na każdy dzień pobytu.

Policja wydała też liczne plakaty “ostrzegające” japońską opinię publiczną przed protestami, porównując je do londyńskich ataków bombowych z 7.07.2005 r. Jeden z plakatów przedstawia zniszczony autobus z Londynu, a obok zdjęcia samochodu spalonego w Rostocku podczas protestów. Tyle, że policja na tym plakacie pominęła fakt iż, protestujący w Rostocku byli obstrzeliwani przez policjantów z koniami używających kul gumowych zostali zmuszeni do obrony koktajlami mołotowa.

Opinia publiczna została poproszona o to, aby meldowała bezpośrednio na policję o wszelkich, podejrzanych osobach. Hotelom w całej Japonii polecono, aby wysłały na policję kserokopie paszportów wszystkich, zagranicznych gości.

Tyle szumu wokół Ośmiu! A to przecież tylko Ośmiu ludzi, ale przez duże O! Czym oni się różnią, że od innych tych małej litery? Jedno jest pewne, opór socjalny musi być globalny jak kapitał. Stop G8!

Szwecja, czasem zwana Królewstwem Szwedzkim, kraj zaliczany do skandynawskich, powoli wprowadza jeden z większych totalitaryzmów w dziejach świata. Mianowicie obywatele będą poddani niemalże całkowitej kontroli.

W Szwedzi zaczynają wprowadzać prawo, które da nieograniczoną możliwość kontrolowania rozmów telefonicznych i listów internetowych. To znaczy, że jeśli szwedzki obywatel będzie dzwonić i się umawiać z kimś na spotkanie to wielki brat będzie wiedział co i jak. Takie praktyki ogólnie stosuje się w niemalże wszystkich krajach, lecz są to praktyki niejawne.

Ustawa przeszłą minimalną większością głosów 142 do 138. Ustawie się sprzeciwiły różne partię, ich młódzieżówki, ale największy sprzeciw wyraziło społeczeństwo, bowiem to garstka rządzących chce za nich decydować.

Posłowie otrzymali ponad 1,1 miliona e-maili od niezadowolonych obywateli. Szwecja liczy 9 milionów mieszkańców. Więc jedna dziwiąta społeczeństwa zaprotestowała za pomocą internetu, a przecież nie każdy ten internet posiada.

Na niemalże taki sam pomysł jak w Szwecji, wpadli urzędasy z Parlamentu Europejskiego, tyle, że tam jeszcze tego nie uchwalono.

Teraz mogę już sobie spekulować, za ile lat, już nie będę mógł takich notek na blogu pisać? Za rok, za dwa, za pięć czy za dziesięć? Chyba w ucieczce przed inwigilacją będziemy musieli uciekać do Afryki, bo tam jeszcze takich praktyk się nie stosuje.

A jaki jest w ogóle powód tego show? BEZPIECZEŃSTWO! Tak właśnie, to bezpieczeńśtwo. O bezpieczeństwie również mówili za stanu wojennego, za Franco, Pinocheta i Hitlera. To właśnie „bezpieczeństwo” będzie nas kosztować Tarczą antyrakietową, by ochraniać mocarstwo tego świata. To właśnie w imię „bezpieczeństwa” policja zbiła w nocy uczestników demonstracji przeciwko Tarczy antyrakietowej w Słupsku. No i to „bezpieczeństwo” nas kosztuje to, że każdy z nas podejrzewany bywa o morderstwo czy kradzież. Wystarczy mieć niewygodne poglądy, a będzie się takich traktować jak terrorystów. Szykuje się totalitaryzm jakich mało.

W DZISIEJSZYM ŚWIECIE TERMIN „CENZURA” ZOSTAŁ ZASTĄPIONY SŁOWEM „BEZPIECZEŃŚTWO”.

Co może łączyć Pocztę Polską i korporację Lionbridge? To oczywiste. Oba te podmioty tak samo represjonują pracowników i związkowców.

Lionbridge jest międzynarodową korporacją, ma biura na wielu kontynentach. W grudniu 2007 roku w firmie powstała komisja zakładowa Krajowej Federacji Pracowników, nowego związku zawodowego. Niedługo potem istnitnie związku i nazwiska jego członków zostały ogłoszone dyrekcji.

12 lutego 2008 roku Jakub G., przedstawiciel Krajowej Federacji Pracowników został dyscyplinarnie zwolniony, pomimo tego, że jego stanowisko pracy było chronione na podstawie Ustawy o ZZ.

Oficjalnym zarzutem było „ujawnienie tajemnicy przedsiębiorstwa”. Pracodawca przypisał Jakubowi autorstwo artykułu na portalu anarchistycznym o Lionbridge. Miał on rzekomo zawierać informację znane tylko dla samej firmy, lecz co ciekawe na stronach spółki Lionbridge są to ogólne dostępne informacje.

Jutro ma się odbyć proces przeciwko Lionbridge w warszawskim sądzie rejonowym, bowiem Jakub złożył pozew. Natomiast później ma się odbyć demonstracja pod biurem Lionbridge w Warszawie w obronie zwolnionego Jakuba.

W obronę Jakuba wzięło się również Międzynarodowe Stowarzyszenie Pracowników. Akcje solidarnościowe, które przeprowadzili anarchosyndykaliści, odbyły się już w Słowacji, Belgii, Francji, Portugalii. Wkrótcę mają się odbyć również w Irlandii, Hiszpanii i Norwegii.

Poczta Polska natomiast zwolniła Bartosza Kantorczyka, działacza Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Inicjatywa Pracownicza oraz inicjatora strajku listonoszy w listopadzie 2006 roku. OZZ IP tak samo jak KFP to związek działający na podstawach anarchosyndykalistycznych. Te związki to nie są ugodowe sprzedawczyki.

Poczta Polska zwolniła Kantorczyka, który zgodnie z prawem domagał się podniesienia bezpieczeństwa pracy listonoszy i piętnował permanentne łamanie praw pracowniczych. Zwolnienie Kantorczyka narusza przynajmniej trzy ustawy: o związkach zawodowych, o rozwiązywaniu sporów zbiorowych i kodeks pracy. Od 31 stycznia 2008 Komisja Zakładowa OZZ IP przy Poczcie Polskiej znajduje się w sporze zbiorowym z pracodawcą.

Bartosz Kantorczyk jest jednym z najbardziej walecznych związkowców w Poczcie Polskiej w Gdańsku. To im przeszkadza. W mediach Kantorczyk zawsze nagłaśniał sprawę, prowadził już głodówkę. Musieli go się pozbyć, więc wyrzucili z pracy.

Niedługo ruszy ogólnopolska kampania w obronie Kantorczyka. 16 lipca odbędą się pikiety w różnych miastach. Trzeba nagłośnić przecież to, że Poczta Polska i Lionbridge łamią prawa pracownicze.

Nie często słyszy się hip-hop do punkowej muzyki. Taką właśnie muzykę serwują Kubańskie Pomarańcze. Pochodzą z Gliwic. Grają „żywą” muzykę, bo na instrumentach od podstaw plus rapowe wokale.

Na wokalach w Kubańskich Pomarańczach występuje Majkel z Koligacji Gie Ka i Ania Sool. Dalszy skład to Tomek na gitarze, Sylwek na basie, Radek na bębnach, a realizacją i masteringiem zajął się Alan Dirt.

Obecnie zespół ma na koncie “jedynie” trzyutworowy singiel, ale pracuje nad materiałem który będzie można usłyszeć na koncertach.

W wywiadzie z Anią Sool znajdziemy również fragment o Kubańskich Pomarańczach:
„Ostatnio wraz z Majkelem koncertujecie z żywym bandem Kubańskie Pomarańcze. Czy w repertuarze macie tylko przearanżowane kawałki z waszych materiałów czy jest to autonomiczny projekt ?
Pierwsze utwory które zaczęliśmy robić z Kubańskimi Pomarańczami to faktycznie było odtwarzanie jakiś starych tekstów i robienie nowych aranży, z tego względu, że jeszcze nic nie było przygotowane. Natomiast teraz kolejne kawałki, które powstają to są już utwory robione tylko i wyłącznie na potrzebę Kubańskich. To nie jest kapela taka sticte hiphopowa. Hip Hopu jest tam może ze 25%, reszta to mieszanka punku, ska, jakiegoś funku. Strasznie mieszamy to wszystko ale myślę, że może być to zajebiście interesujące.”

W utworze „Butelki” śpiewają przeciwko komercyjnemu hip-hop’owi: „nienawidzę hip-hopu, którym kierują pieniądze”. Natomiast w refrenie śpiewają:
„biznesów nie chcę,
my nie chcemy biznesu(…)
w rymach mamy
butelki z bęzyną
i kamienie
mamy butelki
mamy kamienie”

Utwór „Butelki” można legalnie pobrać stąd, http://mp3.wp.pl/p/strefa/artysta/34199.html. Także polecam przesłuchać nietypowej i oryginalnej muzyki.

http://antymainstream.salon24.pl/82248,index.html

21 lipca 1905 roku na stokach Cytadeli Warszawskiej został stracony Stefan Okrzeja – bojownik o wolność, niepodległóść i socjalizm. Członek Polskiej Partii Socjalistycznej i jej Organizacji Bojowej. Schwytany przez carską policję, skazany na śmierć. Umarł w wieku 39 lat.

Organizacja Młodzieżowa Nowej Lewicy pragnie przypomnieć o wielkiej zapomnianej postaci jakim jest Stefan Okrzeja. Na stronie OM NL można ściągnąć plakat, wlepkę, szablon oraz banner na salon24. Również przygotowuje ulotkę oraz specjalny numer pisma OM NL “Iskra” poświęcony w całości postaci Okrzei. W planach również są złożenie zniczy na Cytadeli Warszawskiej.

Czasem próbowałem zebrać myśli i napisać w jednym krótkim tekście ogólny zbiór moich poglądów na świat, lecz nigdy mi się to nieudawało, i tak odkładałem to na później. Teraz na to się zdecydowałem i chcę tego dokończyć.

Polityka, ta dominująca, a raczej narzucona społeczeństwu jest obrzydliwa. Czasem se myślałem po co się w to mieszam, lecz postanowiłem, że trzeba mieć swoje zdanie wbrew rządzącym. Tak wylądowałem na radykalnej lewicy.

Nie lubię tradycjonalizmu i przestarzałych schematów, że coś musi być, bo tak i już. Trzeba szukać alternatyw, do wszystkiego.

W życiu codziennym nie przejmuję się tym co będzie jutro. Jest za krótkie, by tym się przejmować. Bo w końcu nie wiadomo co się zdarzy jutro. Carpe diem?

Do niczego się nie ograniczam. Przynajmniej jestem wolny od dogmatów. Lecz jednak w polityce odcinam się całkowicie od wszystkiego co związane z głównym nurtem. Czerpię co najlepsze z takich ideologii jak marksizm czy anarchizm. Nie jestem nacjonalistą ani patriotą. Uważam to za zbędne podziały.

W Polsce na dziś mamy taką sytuację, że lewica jest utożsamiana z walką o prawa gejów i lesbijek. Czy słuszne jest chodzenie na parady równości przez lewicę? Według mnie nie. Ja mam do tego inne podejście, bardziej klasowe. Nie obchodzi mi kto co robi w życiu prywatnym, w swoim domu, a tym bardziej w swoim łóżku. Nie popieram prawa do adopcji dzieci przez takich ludzi.

Prawa gejów są dla mnie naprawdę sprawą drugorzędną, a nawet setnorzędną. Trzeba walczyć przeciwko wyzyskiwaczom, a takimi może być każdy: Polak, Żyd, Gej, Hetero, Afrykanin czy Chińczyk. Nie ma różnicy, bo i tak to nieprzyjaciel dla mnie, bo wyzyskiwacz. Ja chcę stać w jednym szeregu z wyzyskiwanymi, a takimi również może być każdy. I taki człowiek, nie ma różnicy kim jest, to przyjaciel.

W moich poglądach dużą wagę przywiązuje do edukacji niekowencjonalnej. Popieram szkolnictwo wolnościowe, gdzie dojrzały uczeń już sam se wybiera przemioty, których chce się uczyć, gdzie nie ma zostawania na drugi rok, ani ocen.

Ponieważ jestem antykonserwatystą i wolnościowcem popieram legalizację tzw. miękkich narkotyków. Popieram również legalną aborcję, bo chodzi tu o wolność wyboru. Dla mnie wolność, jest wtedy, gdy nikt mi niczego nie zakazuje, a jedyną granicą jest wolność drugiej osoby. Dla mnie wolność idzie ramię w ramię z równością. Nie ma równości bez wolnośći, tak jak socjalizmu bez demokracji.

W sprawie UE jestem jej przeciwnikiem w wydaniu jaką teraz ją widzimy. Jestem za Unią otwartą na kraje nie tylko europejskie oraz unii opartej na zasadzie federalizmu i równych praw wszystkich narodów, a nie tak jak teraz, gdzie mamy dominację mocarstw nad małymi państewkami. Jestem za otwarciem wszystkich granic na świecie.

W muzyce jestem tak samo jak polityce otwarty na to co nie jest reprezentantem głównego nurtu. Jestem wielbicielem hip-hopu i rapu, lecz tego prawdziwego, którego nie usłyszy się w MTV czy innych pseudoartystycznych stacjach. W poszukiwaniu polskiej lewicowej muzyki, doszedłem do wniosku, że najbardziej społeczną muzyką właśnie jest hip-hop.

Oczywiście ponieważ jestem antydogmatyczny to mieszam i gatunki muzyczne. Podobają mi się różne koligacje stylów jak np. rap z punkiem. A ponieważ podoba mi się taka mieszanina, mam taką nazwę bloga na wordpressie.

Czemu pisuje na Salonie24, który jest w większości forum prawicowej publicystyki? Ano właśnie dlatego. Niezależne obywatelskie medium(tworzone oddolnie!) jakim jest platforma blogowa należy wzbogacić o poglądy lewicowe. Jest dużo lewicowych blogów, lecz szkoda, że pisane one są dla samych lewicowców. Dlatego zachęcam wszystkich lewicowców do zakładania blogów na salonie24!

większe rozmiary na www.rappunkowy.deviantart.com

W poniedziałek 30 czerwca w Mińsku Mazowieckim pod Warszawą miało dojść do eksmisji lokatorki Iwony Bartoszukowej. Nie doszło, bowiem zjawili się tam działacze autentycznej lewicy.

W kwietniu tego roku komornik Marek Dziedzic wyeksmitował z domu ciężko chorego na raka Mirosława Raźniaka mimo zaleceń lekarzy pogotowia. Dzień po eksmisji Raźniak zmarł.

Co ciekawe Iwona Bartoszukowa mieszka w tym samym bloku, co Mirosław Raźniak. I co bardziej ciekawsze to, że Bartoszukowa nagłośniła sprawę Raźniaka w mediach i negatywnie się wypowiadała o Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, która jest za to odpowiedzialna. Dwa tygodnie później Iwona dostała zawiadomienie o planowanej eksmisji.

Około 40 działaczek i działaczy Kancelarii Sprawiedliwości Społecznej, Nowej Lewicy, i jej młodzieżówki zablokowało eksmisje. W blokadzie również udział brali Młodzi Socjaliśći. Do Mińska Mazowieckiego również przyjechał działacz związkowy z Zielonej Góry, Piotr Krzyżaniak, który został zwolniony z pracy w Auchan, za założenie komórki związku zawodowego Inicjatywy Pracowniczej w hipermarkecie.

Komornik mimo iż lokatorka usłyszała, że ma się on nie zjawić, obserwował zgromadzonych. Dostrzegłszy działaczy próbował ich obejść, chowając się po innych klatkach, lecz stchórzył przyjść do nich bezpośrenio.

Sprawę załatwiono dzięki rozmowie z pracownikami Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, którzy zamiast przyjść do blokujących, umówili się z nimi przy parkingu w centrum Mińska Mazowieckiego. Dostarczono im odpowiednie papiery zaświadczające o zapłaceniu czynszu. Orzekli oni, że ekmisji nie będzie.

Zespół Autonomia w 2002 roku wydał płytę „Niezależni”. Autonomia to skład złożony z muzyków Koligacji Gie Ka, o których już pisałem na salonie24 oraz Eskapady. Na płycie można usłyszeć również żeński rap w wykonaniu Ani Sool.

Muzycznie „Niezależni” czasami przypomina pierwszą płytę Koligacji Gie Ka „Urwane chwile”, szczególnie podkłady z muzyki klasycznej. Jednak legal „Autonomii” nie dorównuje nielegalowi „Urwane chwile”. „Niezależni” również całkowicie różnią się od następnej płyty Koligacji Gie Ka „Kuriozum”. Można powiedzieć, że to była płyta eksperymentalna w okresie przejściowym Koligacji pomiędzy pierwszą, a drugą płytą. Nie mniej jednak warto przesłuchać tego krążka, bo parę tracków jest co najmniej dobrych. I jak to przyszło na KGK słyszymy ambitną muzykę i ambitny przekaz, jak nawet z samej nazwy zespołu i płyty możemy to wywnioskować.

W „Prologu” słyszymy: „Ta płyta da ci do myślenia” i rzeczywiście daje. Oczywiście na płycie również usłyszy zaangażowane teksty. W utworze „Nie pytaj” usłyszeć możemy tekst w rodzaju mini manifestu związanego z nazwą zespołu i albumu:
„Sam dla siebie jestem sterem
puszczam słowa szczere w teren
mam wiarę w to, że wiele
może człowiek jeśli chcę
realizować swoje cele(…)
autonomia
jak rycerze przy okrągłym stole,
a na domiar każdy mówi prawdę,
która w oczy kole”

Ania Sool natomiast w utworze „Troszkę się boję” daję nam do wysłuchania bardzo inteligentnej satyry z policjantów drogówki.

Bardzo spodobał mi się utwór „Niezależni”. Pod względem muzycznym wypada nieźle dzięki fajnemu bitowi, ale również tekstowo jest niezły:
„Niezależna frakcja autonomicznych fanów rapu
słowa płyną z naszych ust niczym banknoty z bankomatu
czysta fala poematów nie tylko dla takich jak tu
czujnych duchem chłopaków nowe chwile życia łapmy
niezależnie pnący się w górę w sensie umysłowym
wszystkie niedostatki nadrabiającym
dobrym słowem(…)
niczym państwo niepodległe swe łańcuche zrywający,
i nikt niechcący swej wolności nie utraci(…)
to jest manifest wolnych ludzi, nie próbuj studzić ich zapału(…)
przestań być głuchy ja przestałem być niemy
przez całe życie widzę przemysł dyktujący ceny
biznes my go nie chcemy
chociaż on sam przychodzi do nas
sami o sobie decydujemy
bez nas nic o nas
ponad ignorancją autonomia”

Moim zdaniem płyty Koligacji Gie Ka samej bez Eskapady biją na głowę Autonomię, mimo to warto przesłuchać tej płyty, choćby ze względu na to, że mało na rynku jest autonomicznego hip-hopu. 2 kawałki Autonomii można ściągnąć stąd.

Anna M. była poniżaną przez swoich szefów pracownicą Tesco. Niestety nie wytrzymała tej presji. Załamana psychicznie nieludzkim wyzyskiem kobieta wolała umrzeć niż pracować w hipermarkecie. Schowała się za półkami z towarem i podcięła sobie żyły. Na szczęście została w porę odratowana.

Co się dzieję, że w takich sklepach jak Biedronka czy Tesco dochodzi do takich wypadków? To oczywiste, przecież mamy kapitalizm, a tu przede wszystkim liczy się zysk.

Anna M. to drobna, samotna kobieta z potężnym bagażem doświadczeń. Od czasu, gdy jej rodzice umarli, została sama. Gdy dwa lata temu przyjęto ją do pracy w hipermarkecie Tesco w domu handlowym Galeria Łódzka, myślała, że szczęście jej się uśmiechnęło.

Biedna jestem jak mysz kościelna. Potrzebowałam pieniędzy na utrzymanie. Nie dostawałam wiele – ledwie nieco ponad 800 złotych miesięcznie, ale dla mnie każda złotówka się liczy – opowiada.

Pracowała w dziale chemicznym. Przerzucała ciężkie towary z półki na półkę. Była na każde zawołanie swojej przełożonej, która zlecała jej dodatkową pracę po godzinach. Oczywiście, za harówkę w nadgodzinach nie dostawała ani grosza.

Bała się jednak sprzeciwić, bowiem bardzo jej zależało na pracy. Jej szefowie to wykorzystali. Tak zaczęło się jej piekło. W czwartek Ania szykowała się pójść już do domu, bo skończyła pracę, jednak szefowa kazała przerzucić dodatkowy towar na regały. To wystarczyło, by kobieta się załamała i nie wytrzymała.

Nie chcę już żyć. Nie chcę już pracować w takich warunkach – wyszeptała i podcięła sobie żyły. Na szczęście ktoś z pracowników zauważył krwawiącą koleżankę i wezwał pogotowie. Lekarzom udało się uratować jej życie.

Media wraz z szefowstwem Anny w pracy usiłowały zrobić z niej wariatkę. Teraz kobieta będzie miała ciężkie życie. Miejmy nadzieję, że myśli samobójcze odejdą w zapomnienie, by uniknąć kolejnej ofiary systemu.